Μικρη συνεντευξη στο L&S

1. Ποιο είναι το αγαπημένο σας motto;

«Πάμε παρακάτω».

2. Ποιο είναι το αγαπημένο σας φαγητό / ποτό;

Noodles και νερό.

3. Αγαπημένος συγγραφέας / καλλιτέχνης / συνθέτης;

Τζέιμς Τζόις/ Σαλβαντόρ Νταλί/ Ρέιντιοχεντ.

4. Αν δεν ήσασταν σήμερα ο εαυτός σας, ποιος ή ποια θα θέλατε να είστε;

Ουδείς άλλος. Επιμένω εντόνως στην ύπαρξη μου.

5. Ποιος είναι για εσάς ο ορισμός της δυστυχίας;

Το να μην καταλαβαίνεις γιατί σου συμβαίνουν πράγματα που σ’ ενοχλούν.

6. Πότε και που νιώσατε πιο ευτυχής από ποτέ πιο πριν;

Τον περασμένο χρόνο το καλοκαίρι.

7. Η πιο αγαπημένη σας ασχολία;

Γράψιμο και ταξίδι. Ή και τα δυο μαζί. Α, και σινεμά, πολύ σινεμά.

8. Ιδανικά, που θα θέλατε να ζείτε;

Σε μια Ελλάδα που θα ήταν όπως την ονειρευόμουν μικρός.

9. Ένα πράγμα που απεχθάνεστε στον εαυτό σας.

Την ακαταστασία μου.

10. Τι αγαπάτε περισσότερο στον εαυτό σας;

Μια παράξενη αίσθηση που τελευταίως την ονομάζω «ένας άλλος τρόπος να δεις».

11. Και τι σας τρομάζει –αντίστοιχα- περισσότερο στον εαυτό σας;

Το γεγονός πως είμαι και θα είμαι για πάντα εξαρτητικός τύπος. Έστω και διαρκώς υπό αναστολή.

12. Πώς θα προτιμούσατε να πεθάνετε; (χτυπώ ξύλο ήδη)

Ο θάνατος δεν είναι γεγονός της ζωής. Δεν με απασχολεί. Μετά… βλέπουμε.

13. Ποια αρετή θαυμάζετε σε μια γυναίκα και ποια σε έναν άντρα;

Και στους δυο την φιλαλήθεια.

14. Ποιες λέξεις ή φράσεις χρησιμοποιείτε συχνότερα;

Μερικές που δεν μπορώ να αναφέρω εδώ. Πάντως η συνηθέστερη είναι «Ναι».

15. Ποιο είναι το πιο ξεχωριστό γνώρισμα του χαρακτήρα σας;

Δεν ξέρω. Κι ούτε μπορώ να ξέρω κι από άλλους μια κι ο καθένας, άλλα λέει για μένα!

16. Ποια είναι η καλύτερη συμβουλή που έχετε ποτέ δώσει;

«Μη δίνεις σημασία. Προχώρα».

17. Και ποια ήταν η καλύτερη συμβουλή που λάβατε ποτέ;

«Κάθε θαύμα, τρεις μέρες».

18. Ποια είναι η πιο μεγάλη αγάπη της ζωής σας;

Ο άνθρωπος μου.

19. Ποιο θεωρείτε το μεγαλύτερό σας ταλέντο;

Το ότι κατάφερα να είμαι «παρών», σε κάθε στιγμή της ζωής μου.

20. Ποιο φυσικό ταλέντο θα θέλατε να είχατε;

Να τραγουδάω (μέγα απωθημένο, μια και είμαι παντελώς φάλτσος) και να παίζω εκπληκτικό ποδόσφαιρο.

21. Ποιο είναι το πιο πολύτιμο απόκτημά σας;

Δεν είμαι των υλικών.

22. Για τι μετανιώνετε περισσότερο;

Για τίποτα, ούτε και για δέκα χαμένα χρόνια, γιατί κι αυτά είχαν το λόγο τους που χάθηκαν.

23. Σε ποιον πειρασμό δε μπορείτε σχεδόν ποτέ να αντισταθείτε; (εκτός σοκολάτας!)

Στη σοκολάτα αντιστέκομαι άνετα. Δεν ειαι υπέρ της αντίστασης στους πειρασμούς. Τους πειρασμούς τους διαλέγουμε και ζούμε μαζί τους.

24. Ποιος είναι ο αγαπημένος σας προορισμός;

Βερολίνο, Παρίσι, Νεα Υόρκη.

25. Ποιος είναι ο αγαπημένος σας ήρωας / ηρωίδα από την λογοτεχνία ή την ιστορία;

Ο Άμλετ.

26. Ποιος είναι ο αγαπημένος σας ήρωας / ηρωίδα από την πραγματική ζωή;

Ο καθημερινός άνθρωπος.

27. Ποια είναι για εσάς η πιο υπερτιμημένη αρετή;

Η σοβαρότητα και η επιμέλεια.

28. Σε ποια περίπτωση θα λέγατε ψέματα;

Για να σωθεί κάτι σημαντικό.

29. Ποιο είναι το μεγαλύτερο προτέρημά σας;

Η επιμονή.

30. Ποιο είναι το μεγαλύτερο ελάττωμά σας;

Η ανυπομονησία

31. Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σας φόβος;

There is nothing to fear except fear itself.

32. Τι εκτιμάτε περισσότερο στους πιο αγαπημένους σας φίλους;

Το γεγονός ότι είναι εκεί όποτε τους χρειάζομαι..

33. Για ποιο ανθρώπινο ελάττωμα έχετε την μεγαλύτερη ανοχή;

Την ευσυγκινησία.

34. Σε ποιο ανθρώπινο ελάττωμα χάνετε απόλυτα τον αυτοέλεγχό σας;

Στη γκρίνια και στην αδικία

35. Υπάρχει κάποιο ρεπορτάζ που να ζηλέψατε τόσο που να ευχηθήκατε να είχατε κάνει εσείς;

Τις συνεντεύξεις που πήρε ο Ρόμπερτ Φροστ από τον Ρίτσαρντ Νίξον για το «Γουότεργκειτ».

36. Υπάρχει κάποιος δημοσιογράφος του οποίου το έργο να ζηλέψατε, ώστε να θελήσατε έστω και στιγμιαία να είστε εσείς;

Μπρους Τσάτγουιν. Η ωραιότερη ταξιδιωτική λογοτεχνία.

37. Ποιος ήταν ο μεγαλύτερος εφιάλτης που ζήσατε ποτέ on camera;

Η πρώτη φορά που πήγα στην τηλεόραση. Ιδρώτες.

38. Και ποιος οff camera;

Όταν κάποτε μου ανακοινώθηκε ότι είμαι σοβαρά άρρωστος. Αλλα συνέχισα να ζω μέσα στον εφιάλτη για λίγο μέχρι που ξύπνησα.

39. Πως θα περιγράφατε την τωρινή νοητική / ψυχολογική σας κατάσταση (state of mind);

Εξαιρετικά διαυγή.

Το χέρι που χειροκροτεί

ΤΟ ΧΕΡΙ ΠΟΥ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΕΙ

Tα ήσυχα νερά μιας λίμνης· καλαμιές

σχεδόν σιωπή

κοιτάζω ψηλά - τα μάτια όπως δυο χαραματιές, γιατί ο ήλιος...

απέναντι ένας φράχτης, κι ένας φωτοφράχτης που τον ακινητοποιεί

Τι θα ’κανα δίχως αυτό το τοπίο, χωρίς αυτή τη φύση;

Χρόνια ενήλικας στη μέγιστη διάσταση του εγκεφάλου

στην μέγιστη διάσταση του κεφαλιού

σύρομαι από το μακρύ κορδόνι και δεν φτάνω

τρία σκοινιά πλεγμένα: αγάπη, φόβος, αγάπη

κατάσαρκα στον άλλον θρυμματίζομαι

κι ούτε ίχνος από εκείνο

Αρχάριος στο φως του Ντάντε

κι ούτε ίχνος από εκείνο

Ταξιδεύω όλες τις προθεσμίες

πως είναι το είναι;

χωρομέτρης του χρόνου

περιμένω με την στιγμή στο χέρι

στα όρια του υπολογίσιμου

κι εκεί που πάει να μυρίσει δράση

πράττω

κι ούτε ίχνος από εκείνο

Ως να αρχίσει το φως τις οικειότητες

κάθε καμπύλη είναι διαφορετική

- επιδιορθώνω την εικόνα, ένα δαχτυλάκι μοίρα -

και τα πράγματα μισανοίγουν γύρω μου

Πολλάκις από καταβολής

άπαξ επί τη συντελεία

έτσι πρέπει να βλέπουμε την καταγωγή

Δεν απομακρύνομαι από καμία πατρίδα

είμαι στα δόντια ενός τροχού· όχι

είμαι ανάμεσα στα δόντια ενός τροχού

πάνω στο σπασμένο ξύλο επιπλέοντας

κοιτάζω τον βυθό· διακρίνεται πεντακάθαρα

το παιδικό ποδήλατο φαγωμένο από τις πέστροφες

δίπλα ένα ρολόι με σπασμένες ακτίνες

ακίνητο στην τελική μου ώρα

κι ούτε ίχνος από εκείνο

Είμαι πάνω στο τροχό

όχι, όχι! είμαι ο ίδιος ο τροχός

ο προς σύστασιν συστημένος

Ένα μικρό ελάφι σκύβει πάνω από ένα κόκαλο

όταν τα χείλη του το αγγίζουν

υπάρχει μία πρόνοια, ένα κάτι επί πλέον

ένα προϋπάρχον

όλα δέονται

κι όλα συνδέονται

Ό,τι χάθηκε ο χρόνος δεν το αποκαθιστά·

το αποτελειώνει

κι απομένει μόνο ένα χέρι

που χειροκροτεί

την ίδια του την πράξη

κι ούτε ίχνος από εκείνο

My American trip κεφ. 2

My American trip κεφ. 2

www.thea.gr

Washington DC: Το ταξίδι αρχίζει.

---

Με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου του "Αμερικάνικη Φούγκα", το οποίο απέσπασε το Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας του Αμερικανικού Ομοσπονδιακού Ιδρύματος Τεχνών, ο συγγραφέας Αλέξης Σταμάτης διέσχισε την Αμερική απ’ άκρη σε άκρη το 2008. Φανατικός ταξιδιώτης και όχι τουρίστας, κάθε εβδομάδα καταγράφει στο thea τις εμπειρίες του από εκείνο το «ταξίδι ζωής»- και παίρνει και εμάς μαζί του.

---

17.9.2008

Αν, όπως λένε, το παρελθόν είναι μια ξένη χώρα, τότε εκείνος ήταν για χρόνια εξόριστος στα εδάφη της. Ξένος, μόνος, στον ίδιο του τον τόπο. Έπρεπε να φύγει, να παρεμβάλει τουλάχιστον έναν ωκεανό ανάμεσα στα περασμένα και τα τωρινά. Γι’ αυτό και πήγαινε απέναντι, στο Νέο Κόσμο. Σε μια χώρα όπου η επιδίωξη της ευτυχίας αποτελεί άρθρο του Συντάγματος. Δεν πήγαινε για να την ανακαλύψει, αλλά να αφεθεί στην απελευθερωτική της δύναμη. Μήπως και σβήσει αυτή τη δεύτερη καρδιά που χτυπούσε μετρώντας μέσα του το πριν.

Αυτά έγραφα πριν τέσσερα χρόνια στο μυθιστόρημα μου Αμερικάνικη Φούγκα. Τώρα βρισκόμουν και πάλι σ’ ένα αεροπλάνο που με πήγαινε στην Αμερική, ξανά σε προεκλογική περίοδο (τότε ήταν το 2004, τώρα το 2008) και τα ξανάφερνα στη μνήμη μου σαν να τα ζούσα εγώ κι όχι ο ανώνυμος ήρωας μου. Déjà vu?

Έριξα μια τελευταία ματιά στους New York Times. Τζον Μακ Κέιν και Σάρα Πέιλιν: Εκείνη με το δεξί χέρι σηκωμένο κι εκείνος σε στιλ «Your country needs you» και τα δυο μπουμπούκια με αστραφτερά χαμόγελα λεύκανσης. Ο Maverick και η Hokey mum. Το προεδρικό κάστινγκ των Ρεπουμπλικάνων. Ένας μπαρουτοκαπνισμένος καταφερτζής και μια δυναμική νοικοκυρούλα. Tι passé… Κι απέναντι ο Ομπάμα. Το 2004, χωρίς να τον ξέρω, έχοντας δει απλά μια ομιλία του, είχα πάθει πλάκα. Ένας πανέξυπνος, σβέλτος, εύγλωττος τυπάκος, ήρεμη δύναμη, που μιλούσε με σαφήνεια, με τόνους αυτοπεποίθησης, όντας πάντοτε ο εαυτός του. Κάπου σ’ ένα διάλογο στην Αμερικανική Φούγκα είχα αναφέρει ότι ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ θα ναι μαύρος. Θα επιβεβαιωνόμουν. Κρίμα που δεν παίζω στοίχημα.

Η πρώτη στάση ήταν και η εμβληματική. Πας στην Αμερική για να τη διασχίσεις από Ανατολή σε Δύση; Αρχίζεις από την πρωτεύουσα. Ουάσινγκτον λοιπόν. Στο μυαλό μου καρφωμένα τα λόγια του Ντίκενς για την πρωτεύουσα: «Την ονομάζουν πόλη των Υπεροχών Αποστάσεων, αλλά θα έπρεπε να αναφέρονται σ΄ αυτήν ως πόλη των Θαυμάσιων Προθέσεων». Ο συγγραφέας των Μεγάλων Προσδοκιών δεν θα πέρασε και πολύ καλά εδώ. Από τότε βέβαια πάνε 166 χρόνια.

Η Ουάσινγκτον DC είναι μια μικρή πόλη. Για τα δεδομένα της Αμερικής θα τη λέγαμε ένα χωριουδάκι 600.000 κάτοικων... Το επίθεμα DC δεν έχει να κάνει φυσικά με τους AC/DC που σημαίνει εναλλασσόμενο ρεύμα και συνεχές ρεύμα (Alternating Current/Direct Current) -όνομα που εμπνεύστηκε η αδερφή των Άνγκους και Μάλκολμ Γιανγκ από την ετικέτα της ραπτομηχανής της-, αλλά από την φράση «District of Columbia», την ομοσπονδιακή περιφέρεια που ταυτίζεται με την πόλη, η οποία πήρε φυσικά το όνομά της από τον Τζορτζ Ουάσινγκτον, τον πρώτο πρόεδρο των ΗΠΑ.

Η πρώτη μου ομιλία ήταν στο Washington College την επομένη. Το βράδυ θα έμενα σε μια ξαδέρφη του πατέρα μου. Ζαλισμένος ακόμα, πήρα από το αεροδρόμιο ένα ταξί (Washington flyers) και του είπα να με πάει στην Porter street. Στη διαδρομή κοίταζα τη νυκτερινή Ουάσινγκτον. Μπροστά μου ανοίγονταν όμορφα νυκτερινά παροράματα, πολλά πάρκα, πολύ πράσινο. Η πόλη παντρεύει όμορφα γεωμετρία και τέχνη -νεοκλασικό, γεωργιανό, γοτθικό ρυθμό μαζί με μοντέρνα σύγχρονη αρχιτεκτονική, την οποία φυσικά δεν θα είδε ο δημιουργός του Όλιβερ Τουίστ το 1842...

Έχοντας κι ένα παρελθόν αρχιτεκτονικής παιδείας, ήξερα ότι 6 από τα 10 top κτήρια των ΗΠΑ κατά τη γνώμη του Αμερικανικού Ινστιτούτου Αρχιτεκτόνων βρίσκονται εδώ: Ο Εθνικός Καθεδρικός Ναός της Ουάσινγκτον, το Thomas Jefferson Memorial,το Καπιτώλιο, το Lincoln Memorial, το Vietnam Veterans Memorial.

Σε μια στροφή, απέναντι μου αντίκρισα το έκτο: ένα από τα πιο εμβληματικά κτίρια του πλανήτη. Τον Λευκό Οίκο. Το νεοκλασικό κτίριο που χτίστηκε μεταξύ 1792-1800 και υπήρξε η κατοικία κάθε αμερικανού προέδρου (πλην του Ουάσιγκτον!) αρχής γενόμενης από τον Τζον Άνταμς. Η διεύθυνση 1600 Pennsylvania είναι ίσως η πιο διάσημη στον κόσμο. Το κτίριο μου φαίνεται σαν τούρτα. Βέβαια υπάρχουν και άλλες απόψεις. Ο Μπιλ Κλίντον λίγο πριν το εγκαταλείψει είχε πει: «Δεν ξέρω αν είναι το πιο όμορφο δημόσιο κτίριο στην Αμερική ή η κoρώνα του σωφρονιστικού συστήματος». Ο αχάριστος. Πριν φύγει, είχε φροντίσει να αφήσει κάποιους λεκέδες.

Έξω τα πράγματα μοιάζουν σχετικά ήσυχα για μια πόλη που στα 90s θεωρούνταν η Πρωτεύουσα του εγκλήματος στις ΗΠΑ με 1.5 δολοφονίες τη μέρα. (τώρα η μακάβρια στατιστική έχει πέσει στη μια δολοφονία κάθε τρία 24ωρα).
Εκείνο που μου έκανε εντύπωση είναι η πληθώρα των πινακίδων που έγραφαν Taxation without representation. Ρώτησα τον ταξιτζή, έναν λαλίστατο τριανταπεντάρη με αλογοουρά, που έμοιαζε σαν να βγήκε από το καστ των Σοπράνος, ο οποίος με ενημέρωσε πως ναι μεν οι κάτοικοι της πρωτεύουσας έχουν έναν εκπρόσωπο στο Κογκρέσο αλλά αυτός δεν έχει δικαίωμα ψήφου... Σκεφτείτε η Αθήνα να είχε μόνον έναν βουλευτή που να μη ψήφιζε κιόλας. Ε, έχουν το δίκιο τους οι άνθρωποι… Βέβαια αν τον πάρεις πληθυσμιακά είναι σαν η πρωτεύουσα της Ελλάδας να ήταν η Καρδίτσα (no offense).

Το διαμέρισμα της θείας Σοφίας ήταν μικρό και τακτοποιημένο. Υπήρχε ένα δωματιάκι μ’ ένα στρώμα που το γέμιζε σχεδόν ολόκληρο. Μπήκα στο μπάνιο να κάνω ντους. Το κεφάλι μου βούιζε ακόμη από το ταξίδι. Ήθελα ένα τσιγάρο σαν τρελός αλλά εδώ κι ένα χρόνο το χα κόψει- παρόλο που το σκεφτόμουν κάθε μέρα. Εξάλλου, στην Αμερική κινδυνεύεις πλέον να σε συλλάβουν έστω κι αν καπνίζεις στην τουαλέτα σου. Πόσο μάλλον σε μια τουαλέτα της πρωτεύουσας.
Anyway, let the journey start.

My american trip 1

My american trip κεφ 1

www. thea.gr

Ο Αλέξης Σταμάτης μας παίρνει μαζί του σ’ ένα «ταξίδι ζωής»

---

Mε αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου του "Αμερικάνικη Φούγκα", το οποίο απέσπασε το Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας του Αμερικανικού Ομοσπονδιακού Ιδρύματος Τεχνών, ο συγγραφέας Αλέξης Σταμάτης διέσχισε την Αμερική απ’ άκρη σε άκρη το 2008. Φανατικός ταξιδιώτης και όχι τουρίστας, κάθε εβδομάδα καταγράφει στο thea τις εμπειρίες του από εκείνο το «ταξίδι ζωής»- και παίρνει και εμάς μαζί του.

---

Θεωρούσα ανέκαθεν τον εαυτό μου ταξιδιώτη και όχι τουρίστα. Με την έννοια ότι ο ταξιδιώτης βλέπει εκείνο που υπάρχει μπροστά του, ενώ ο τουρίστας εκείνο που έχει έρθει να δει. Τα τελευταία δέκα χρόνια έχω ταξιδέψει πάρα πολύ. Με θυμάμαι διαρκώς με μια βαλίτσα στο ένα χέρι και το laptop στο άλλο. Από ΗΠΑ, Καναδά και Τζαμάικα, ως Αυστραλία, Μαυρίκιο και Ισραήλ και όχι μόνο.

Κάνοντας ένα διάλειμμα και γυρνώντας μια σελίδα στη ζωή μου, αναρωτιέμαι το γιατί. Πάντως όχι για να χαρώ «αποδράσεις». Η απόδραση είναι μια χιλοχρησιμοποιημένη λέξη, που ποτέ δεν κατάλαβα γιατί «κολλάει» σαν γραμματόσημο όποτε μιλάμε για ταξίδι. Λες κι ο τόπος που ζούμε είναι μια εκούσια φυλακή από την οποία οφείλουμε να το σκάσουμε για να ξαναγυρίσουμε σιδηροδέσμιοι μετά από τις περιπλανήσεις μας στα ξένα.

Για μένα το ταξίδι υπήρξε ανέκαθεν μια αμφίδρομη διαδικασία. Από τη μια υπήρχε η χαρά της εξερεύνησης κι από την άλλη η μαγεία της διαρκούς επιστροφής. Μια αφορμή να «μαζέψω» νέες εικόνες που θα τις μεταφέρω οίκαδε για να τις επεξεργαστώ και μέσα από αυτές να βρω, εδώ, στον τόπο μου, το ποιος είμαι. Μετά από σκέψη, κατέληξα ότι τελικά ταξιδεύουμε για να ψάξουμε αυτό που μας λείπει, εκείνο που έχουμε ανάγκη και γυρνάμε πίσω για να το βρούμε.

Όπως όλοι οι ταξιδιώτες, είδα περισσότερα απ’ όσα θυμάμαι, και θυμάμαι περισσότερα από όσα έχω δει. Εκείνα που μου έμειναν δεν ήταν τα μουσεία, οι εξωτικές παραλίες, η έρημος ή οι μητροπόλεις, αλλά κάποιες θρυμματισμένες εικόνες, κάποιες γεύσεις, κάποιοι άνθρωποι. Αυτή η απερίγραπτη αύρα, το ανείπωτο, το άρρητο που αναδύει το «ξένο». Το «ταξιδεύειν» όπως και το ταλέντο είναι εγγενή, δεν κατασκευάζονται. Υπάρχουν χιλιάδες μικρά πράγματα – αόρατα τα περισσότερα - που προσδιορίζουν και πολύ λίγα από αυτά είναι καθορισμένα από τη θέλησή μας. Ίσως κάποιοι από μας διαθέτουν κάποιο «ταξιδιωτικό» γονίδιο, που κάποτε – ελπίζω ποτέ - θα αποκωδικοποιηθεί, μαζί με όλα τα θαυμαστά και ανατριχιαστικά που μας περιμένουν στο βιοτεχνολογικό μας μέλλον.

Σίγουρα ισχύει εκείνο που έχει πει ο Άγιος Αυγουστίνος, ότι ο κόσμος είναι ένα βιβλίο κι εκείνος που δεν ταξιδεύει έχει διαβάσει μόνο μια σελίδα. Εξ άλλου και η λογοτεχνία, δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας μεγάλος ταξιδιωτικός οδηγός από εικόνες που διαβάζονται. Όμως το να είσαι παντού, είναι να είσαι και πουθενά.

Φυσικά είμαι βέβαιος ότι τα ταξίδια μου θα συνεχιστούν. Το σαράκι υπάρχει. Τελικά ίσως είναι πιο απλό. Ταξιδεύω για τη χαρά του ταξιδιού. Για την κίνηση. Άλλωστε η τάση της ύλης του κόσμου, από τα αιμοσφαίρια μέχρι τους πλανήτες είναι η περιφορά, η αέναη περιπλάνηση γύρω από ένα κέντρο. Έτσι και του πνεύματος.

Το μεγάλο ζήτημα είναι να κινείσαι. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ακόμα κι ένα ταξίδι εκατοντάδων χιλιάδων χιλιομέτρων αρχίζει από ένα και μοναδικό βήμα.

Αυτή είναι η ιστορία ενός ταξιδιού στην Αμερική που έγινε τον Οκτώβριο και το Νοέμβριο του 2008 με αφορμή τη βράβευση του βιβλίου μου Αμερικάνικη Φούγκα από το International Literature Award του National Endowment for the Arts. Το βιβλίο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Etruscan Press σε μετάφραση Diane Thiel και Constantine Hadjilambrinos. Η βράβευση συμπεριλάμβανε και μια περιοδεία στις ΗΠΑ με στάσεις σε Πανεπιστήμια και πόλεις για την παρουσίαση του μυθιστορήματος. Ήταν το ταξίδι μιας ζωής. Σε 40 μέρες διέσχισα σχεδόν ολόκληρη την Αμερική. Από την Ουάσινγκτον ως το Λος Άντζελες. Όσα έζησα μου έχουν αποτυπωθεί σαν υδατόσημο στη μνήμη.

Η πρώτη twitter συνέντευξη με τον Αλέξη Σταμάτη από τον Σωτήρη Κούκιο

Η πρώτη twitter συνέντευξη με τον Αλέξη Σταμάτη από τον Σωτήρη Κούκιο

απο την smartpost.gr

Χθες τελευταία μέρα του Ιουλίου πραγματοποιήθηκε μια ιδέα που είχα από παλιά : πως το twitter θα γίνει μέσο για «παραδοσιακές» δημοσιογραφικές λειτουργίες. Όπως πχ μια συνέντευξη. Ο Αλέξης Σταμάτης, γνωστός συγγραφέας, αποδέχτηκε μετά χαράς να συμμετάσχει στο πείραμα. Έτσι αποφασίσαμε μια twitter live συνέντευξη στις 9 η ώρα στις 31 Ιουλίου. Η πρώτη ίσως παγκόσμια που γίνεται με αυτόν τον τρόπο στο συγκεκριμένο μέσο. Εδώ θα δείτε το αποτέλεσμα :

Εισαγωγικά για το βιβλίο δείτε το βιβλίο-κλιπ του

http://youtu.be/gVyLT3bAgjM

και επίσης σαν σήμα στην συνέντευξη έπεσε ένα τραγούδι από τους Porcupine Tree – Anesthetize

@skoukios καλησπέρα στον @AlexisStamatis και σε εσάς που θα μας διαβάσετε να τουιτάρουμε μια συνέντευξη για την @smartpostgr #kyriaki

@AlexisStamatis @skoukios Καλησπέρα Σωτήρη, νομίζω ότι κάνουμε κάτι πολύ ιδιαίτερο @smartpostgr #kyriaki. Να το πούμε twittervista?

@skoukios @AlexisStamatis Τwittervista λοιπόν... Πρώτα θα κάνω μια μικρή εισαγωγή σε 2 tweets για το βιβλίο που συζητάμε.. οκ; #kyriaki

@AlexisStamatis @skoukios οκ #kyriaki

@skoukios η «Κυριακή» λοιπόν περιγράφει την συνάντηση 2 προσώπων, ενός έφηβου και ενός 50ρη την εκλογική Κυριακή του 2009 τους 2 ήρωες τους συνδέει η ίδια αγωνία, ένα γιατί, για 2 αυτοκτονίες (πατέρας για τον έφηβο, σύζυγος για 50ρη)#kyriaki

@skoukios Η πρώτη ερώτηση λοιπόν έρχεται.. ο έφηβος και ο 50ρης είναι οι 2 γενιές στην Ελλάδα; Δεκέμβρης 08/Πολυτεχνείο;

@AlexisStamatis Ούτε η μια άκρη βρίσκεται στο Δεκ 08, ούτε η άλλη στο Πολυτεχνείο. Το πολιτικό αναδύεται μέσα από το ανθρώπινο. Οι χαρακτήρες είναι που οδηγούν την πλοκή.

@AlexisStamatis Ο κεντρικός είναι ο πιτσιρίκας ο οποίος μιλεί με «5 λέξεις» αλλά σκεφτεται με χιλιάδες φυσικά. Αποφάσισα να βάλω μια «αφηγηματική κάμερα» στο νου του #kyriaki .

@AlexisStamatis Προέκυψαν πολλά… Μέσα στο Βασίλη παίζεται το Μεγάλο Παιχνίδι. Το σιωπηλό, βουβό και τρομερό παιχνίδι της γενιάς του που θα δούμε σύντομα κ ίσως τινάξει τους αλγόριθμους στον αέρα #kyriaki

@skoukios οπότε ερωτώ.. τα social media έχουν επηρεάσει την γλώσσα; την γραφή σου; #kyriaki

@AlexisStamatis Σωτήρη εγώ είμαι «παλιός»… Τα sm δεν είναι η αντανάκλαση κάποιου που γράφει. Στη καλύτερη είναι τα μπλογκ.

@AlexisStamatis Τα social media είναι απότομες πτήσεις. θραύσματα, πινελιές, σύνδεσμοι. Η γραφή είναι άλλου πάπα Βαγγέλιο. Το μυθιστόρημα τουλάχιστον.

@AlexisStamatis Τα social media είναι ροή, το κείμενο θέλει στάση. #kyriaki

@AlexisStamatis Βέβαια η γλώσσα του δικτύου, ο «τόπος» του, έχει ήδη δημιουργήσει νοσταλγία. Θυμάσαι τον ήχο που έκανε το Dial up για να συνδεθεί;

@skoukios Συμφωνώ, ζούμε την 3η γενιά του διαδικτύου πια #kyriaki

@AlexisStamatis Η λογοτεχνία θέλει χρόνο, εστίαση δεν είναι «της μιας ανάσας διαδρομή».

@AlexisStamatis Το θέμα είναι αυτή η φάση επηρεάζει την προσληπτικότητα μας ως προς ένα κείμενο; Δεν εννοώ στο δίκτυο.

@AlexisStamatis Όταν το μοντάζ της καθημερινότητας έχει αλλάξει, αυτο δεν επηρεάζει τα πάντα;

@AlexisStamatis Διότι στο φινάλε το Μεγάλο παιχνίδι αυτο είναι η καθημερινότητα. Η γαμημένη καθημερινότητα που αν κάνεις cut και την παρατηρήσεις, έφυγες κανονικά!

@skoukios Επόμενη ερώτηση: γιατί η εκλογική Κυριακή; #kyriaki

@AlexisStamatis Ήθελα το μυθιστόρημα να εκτυλίσσεται σε 24 ώρες. Βίωσα την 4/10/09 ως μια εξαιρετικά «θεατρική» μέρα.

@AlexisStamatis Έξοχο φόντο για ένα μυθιστόρημα. Κάθε μέρα εκλογών έχει κάτι το πολύ παράξενο. Τελετουργούμεθα όντος εκτός.

@skoukios Η πολιτική γίνεται το σκηνικό; ή η σκηνή η ίδια;

@AlexisStamatis Η πολιτική στο βιβλίο είναι οι πράξεις των ανθρώπων όχι η γνώστες εξελίξεις. Εξ ου και δεν κατονομάζεται κόμμα κλπ.

@AlexisStamatis O Βασίλης θα κληθεί να κανει την πιο πολιτική πράξη της ζωής του η όποια φυσικά δε θα ναι να σχολιάσει την παραίτηση Καραμανλή.

@skoukios Μην αποκαλύψεις όμως και ποια είναι.. #kyriaki

@AlexisStamatis Φυσικά και όχι, βέβαια το «θρίλερ» της υπόθεσης δεν είναι το μείζον. Το μυθιστόρημα είναι ένας παράξενος τόπος

@AlexisStamatis Από τη μια μιλάς για μια συνθήκη ενώ ταυτόχρονα την ερμηνευεις. Strange.

@skoukios Τέλος, το θέμα που είναι για μένα η εσωτερική σύγκρουση των ηρώων ..η αυτοκτονία… πόσα ερωτήματα πέφτουν στο τραπέζι;

@AlexisStamatis Κάποιοι ζητούν απαντήσεις. Νομίζω πως καμία αυτοκτονία δεν εξηγείται με τους «κοινούς Όρους». O μέγας Πρίμο Λέβι επέζησε από το Άουσβιτς και αυτοκτόνησε στα γεράματα.

@skoukios Η επιστήμη προσπαθεί όμως… να ερμηνεύσει, να θεραπεύσει, να προλάβει.

@AlexisStamatis Η επιστήμη δεν μπορεί να προλάβει την επιθυμία ακόμα και αν είναι θανάτου. Science is simply common sense at its best. ~Thomas Huxley

@skoukios Μεταφυσική λοιπόν; αυτό είναι το «κάτι» της τέχνης;

@AlexisStamatis OXI!!!! Μεταφυσική και ψυχολογία εχουν καταστρέψει πολλά έργα τέχνης.

@AlexisStamatis Όλοι είμαστε ικανοί για όλα. Ακόμη και τα πιο «μεταφυσικά» είναι απλός ρεαλισμός.

@AlexisStamatis Είναι το «βλέμμα» που αλλάζει. Όλα τα υπέροχα που υπάρχουν μεταξύ της πιο στυγνής Άλγεβρας και της πιο φευγάτης Φωτιάς.

@skoukios Εδώ ίσως να το κλείσουμε με μια δική σου φράση για το βιβλίο… έτσι άνευ ερώτησης.

@AlexisStamatis ας μιλήσει ο Βασίλης μέσω του γκρουπ που γουστάρει (porcupine tree) «I say nothing but i say nothing with feel»

@skoukios Να σε ευχαριστήσω για την ωραία συζήτηση… με τους περιορισμούς του μέσου.. ήταν ένα πείραμα after all

@AlexisStamatis και σ αυτο το σημείο που λένε σε ευχαριστώ πολύ για τη πρόσκληση και σορι για τα ορθογραφικά!

Το Βιβλίο «Κυριακή» του Αλέξη Σταμάτη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη

@skoukios