Youngstown, Αkron, Kent

Στις βόλτες του προσπαθούσε να μην σκέφτεται, κάτι, που τηρουμένων των αναλογιών, το ’χε καταφέρει. Αλλά υπήρχαν φορές που πίσω από τον στρωμένο με πλατανόφυλλα δρόμο, στην απόλυτη ησυχία του Ζάβα καφέ (του σπουδαστικού καφενείου, όπου οι φοιτητές διάβαζαν μέσα σε μια σχεδόν κατανυκτική σιωπή), ή στο βιαστικό βήμα κάποιας ξανθιάς κοπέλας (που ντυμένη με την ‘στολή’ των φοιτητών, σορτσάκι, φαρδύ κολεγιακό μακό κι αθλητικά παπούτσια, περπατούσε κρατώντας στα χέρια της ένα πλαστικό κύπελλο καφέ σαν μια σκυτάλη που κάπου - άραγε που; - όφειλε να παραδώσει) ή ακόμα και στα μάτια του ‘Χόκαι’ (η πόλη ηταν γεμάτη διαφορετικά αγάλματα ενός ανθρωπόμορφου αετού, συμβόλου της τοπικής ομάδας μπέιζ μπολ), έβλεπε κάτι τελεσίδικο, κάτι τόσο αιώνιο και ακίνητο, που ένιωθε την αναπνοή του να λιγοστεύει και τις αρτηρίες του να μπουκώνουν με εικόνες. Εικόνες παλιές, οδυνηρές, αιχμηρές που κυκλοφορούσαν μέσα του τρυπώντας τον σαν καρφίτσες.
Ευτυχώς που υπήρχε και το φεγγάρι για να ξεχνιέται, ένα αρχετυπικό φεγγάρι που όμοιο του δεν είχε ξαναδεί. Έτσι όπως φώτιζε την ήσυχη πεδιάδα, έμοιαζε σαν να κάποιος να είχε ανοίξει μια φωτεινή τρύπα στον ουρανό.

Aμερικάνικη Φουγκα

Κοιμητηριο στη Youngstown...

Χτες στο Ακρον. Πολη 100-120.000 κατοικων στο Οχάιο. Ενα υπεροχο κάμπους. Αυτη τη φορά σε ταξη ποιησης. Επιμενουν στη διαφορα ποιησης πεζου. Μιλάμε για την αναγκη του πεζογραφου με ποιητικές καταβολές να σπάσει τη "λυρικη του χρυσσαλίδα".

Conflict with reality. Ενας καλος δρόμος να σε οδηγησει στη λογοτεχνία.

Η αδυυνατη κοπέλα με τα γυαλιά εχει κερδισει εναν διαγωνισμο short stories, το ονειρο της ειναι να γινει published writer. Ακουω αρκετες φορες γαι το audience που απευθυνεται ο εκαστοτε συγγραφεας. Ολα καταλογοποιημενα; παντως υπαρχει μαι μανια με τη στατιστικη σε αυτη τη χωρα.

Ισως για αυτό τους αρεσει το μπειζμπολ. Φυσικα οταν η κλιμακα ειναι τοσο μεγαλη, η αριθμολαγνεια ειναι περισσότερο εξηγησιμη.

Εδώ υπάρχουν ανθρωποι που ειναι περηφανοι για το γεγονός ότι σε όλη τους τη ζωή δεν εχουν ζησει περα από μια περιοχή διαμετρου εικοσι μιλίων.

Η Janna που λεει για γνωστο της που νομιζε οτι η Αυστραλία είναι μια χώρα δίπλα στη Γερμανία.

Σημερα στο Κεντ, ιστορικο καμπους, οπου κατα τη διαρκεια διαδηλώσεων κατα της εισβολης των Αμερικανων στην Καμποτζη την 1η Μαιου 1970, 4 φοιτητες σκοτωθηκαν απο πυρα της Εθνικής Φρουρας.

Ευχαριστω τον Phil, την Janna, την Jessica τον Graig και ολους τους ανθρωπους του NEOMFA...

The Road Not Taken

Robert Frost

Two roads diverged in a yellow wood,

And sorry I could not travel both

And be one traveler, long I stood

And looked down one as far as I could

To where it bent in the undergrowth;

Then took the other, as just as fair,

And having perhaps the better claim

Because it was grassy and wanted wear,

Though as for that the passing there

Had worn them really about the same,

And both that morning equally lay

In leaves no step had trodden black.

Oh, I marked the first for another day!

Yet knowing how way leads on to way

I doubted if I should ever come back.

I shall be telling this with a sigh

Somewhere ages and ages hence:

Two roads diverged in a wood, and I,

I took the one less traveled by,

And that has made all the difference.

Youngstown, Ohio

Ohio. The swing state. Αν δεν κερδίσει δω ο Μακέιν τότε η παράδοση λέει ότι θα χάσει οπωσδήποτε. Με χαρά μετράω τις επιγραφές μπροστά από τα σπίτια . Obama 13 Mc Cain 3.

Youngstown. Early School. Ένα ειδικό πρόγραμμα για παιδιά που δεν προσαρμόζονται εύκολα στο σχολικό περιβάλλον. Για τρεις ώρες με τρεις διαφορετικές τάξεις μιλάμε για λογοτεχνία. Και, η έκπληξη... Τα παιδιά σε αυτό το επαρχιακό σχολείο αντιμετωπίζουν τα κείμενα συγκριτικά με βάση την Οδύσσεια.

Η παπαγαλία, η προεξοφλημένη κριτική είναι άγνωστες λέξεις, ακόμα και εδώ.

Μια πραγματικά διδακτική εμπειρία, κι εδώ μιλάω για μένα.

Έμαθα περισσότερα αυτό το τρίωρο από όσα είπαν κι όσα εδείξαν κι όσα απέκρυψαν τα παιδιά, απ όσα έμαθα για μέρες στις μεγάλες πόλεις.

Three day Bostonian

To παρκο της Βοστονης. αν ειχα χρόνο να την δουλέψω στο φωτοσοπ δε θα μοιαζε με πινακα του Σερα;

Βοστόνη. Οι δρόμοι θυμιζουν Λονδίνο. Το πάρκο, υπέροχο.

Εκδήλωση σε σπίτι φίλου για το βιβλίο. Συνομιλία με Νικολας Νεγκερεπόντε του «λαπ τοπ των 100 δολαρίων». Εξαιρετικός. Εδώ γνώση = απλότητα. Ο ρόλος της Αρχιτεκτονικής. Γιατί το να έχεις σπουδάσει αρχιτεκτονική είναι το καλύτερο εφόδιο για να κάνεις μετά… κάτι άλλο. Το Computer Aided Design στην Αρχιτεκτονική και πως μπορεί να αποπροσανατολίσει τον σχεδιαστή. Κάτι αντίστοιχο δημιουργεί το κομπιούτερ στον συγγραφέα. Βλέπεις τη σελίδα τελεία και νομίζεις ότι και το περιεχόμενο είναι εντάξει. Η λύση: διαδοχικά πριντ αουτς.

Ο οικοδεσπότης μου ο Στιβ παίζει Μπρους Σπρινγκστιν στο πιάνο. Born to run. Μήπως αυτό είναι τελικά; To run? To run? To run from or to run into?
Αργότερα ένας νεαρός συγγραφεας προσπαθεί να μου εξηγήσει τους κανόνες του μπέιζμπολ με αφορμή το παιχνίδι των Ρεντ Σοξ στην τηλεόραση. Θυμάμαι βιβλίο του Ροθ με είκοσι σελίδες «ανταπόκριση» από αγώνα.

Steve's house

Digital life. Ναι, λέω έχωνα μόλις τελειώσει την ανάγνωση των κυριακάτικων εφημερίδων μέσω λαπ τοπ. The entire world is a stage. The entire world is a screen.
Του χρόνου στη Βοστόνη το πρώτο φεστιβάλ Βιβλίου.
Και μετά την πιο «ευρωπαϊκή» πόλη σήμερα πτήση για Οχάιο. Στα swing states.
Σχεδόν ένα μήνα στην Αμερική.
Πυκνό Τώρα.

Harvard & Boston College: ο ατερμων κοχλίας

Κι ενώ η οικονομία καταρρέει, το διδυμο Μακ Κέιν Πέιλιν κινδυνολογεί, και το bailout plan μοιάζει σαν η μόνη διέξοδος στο χάος της Γουόλ Στριτ, φτάνω στην πιο ευρωπαϊκή ίσως πόλη της Αμερικής, στη Βοστόνη, όπου ο μαύρος ταξιτζής με τα tattoo αντί να ακούει Run DMC, ακούει Αλμπινόνι. Ενώ στο Χάρβαρντ και στο Μπόστον Κόλετζ οι φοιτητές διψάνε να ακουσουν ελληνικά.

Όμως είπαμε, εδώ είναι το βασίλειο του comparative οπότε στην κουβέντα μπαινουν ο Ντειβιντ Λιντς, ο Ντίλαν, ο Κέρουακ, Ο Γκίνσμπεργκ, ο Βέντερς, ο Αντονιόνι, ο Σάλιντζερ, ο Τουείν, ο Ουάλας Στίβενς, ο Μέλβιλ, ο Χίτσκοκ, οι αδερφοί Κοέν αλλά και ο Θανάσης Βαλτινός, ο Γιάννης Πάνου, ο Σωτήρης Δημητρίου, η Σώτη Τριανταφύλλου, ο Δημητρης Σωτάκης…

Και στο γεύμα ήρθε η σειρά του Βυζαντίου και της τόσο παραμελημένης λογοτεχνίας του.

Οι συζητήσεις για την λογοτεχνία είχαν σαν κύριο άξονα τους τη διακειμενικοτητα , τον «διαπολιστισμό», το subtext, (το «κάτω κείμενο») και τα στοιχεία που «σπείρει» ο δημιουργός στο έργο το ώστε να δημιουργήσει ηθελημένα συνειρμούς, να ανακαλέσει εικόνες, να «συνομιλήσει» με κείμενα, ταινίες, τραγούδια κλπ.

Στην Αμερική η επιστημονική στόχευση εδράζεται στη σύγκριση, στον παραλληλισμό, στην σύγχρονη διαπραγμάτευση ομοειδών ή αντιθετικών ζευγών. Είναι σαν να δουλεύουν την ίδια στιγμή σε δυο άξονες, στην εξονυχιστική εμβάθυνση του εκάστοτε θέματος, και ταυτόχρονα, στην εξαντλητική σύγκριση και συνομιλία του με άλλα κείμενα, εικόνες, θεωρίες. Αυτή η παράλληλη διαξονική διαπραγμάτευση δημιουργεί θα λέγαμε μια σπειροειδή κίνηση που κατευθύνεται προς τα πάνω.

Μια γνωσιακη πτήση εξαιρετικά ενδιαφέρουσα για οποίον έχει μάτια ανοιχτά και αναπνέει τον 21ο αιώνα χωρίς αγκυλώσεις και παρωπίδες.

Ισως τελικα αυτο να ειναι η Αμερική. Ο συνδυασμός της οριζόντιας κίνησης (του road) και της κάθετης (της πτήσης, του flight) που δημιουργεί εν τελει αυτον τον κοχλία, που τοσο προσομοιαζει με το γονιδιωμα, το DNA. Ο ατερμων κοχλίας της εξελιξης.

Ευχαριστώ τον Παναγιώτη, την Βασιλική, τον Δημήτρη στο Χάρβαρντ και την Μαρία και τον Λι στο Μπόστον Κόλετζ. Επίσης τον Στιβ για την φιλοξενία και τον Κυριάκο για την κινητοποίηση...

Subtexting in Providence

(κινηματογραφος στην Προβιντενς)

Μια εξαιρετική εκδήλωση στο Brown University. Ο κόσμος είχε ερωτήσεις, φοιτητές καθηγητές γίναμε μια παρέα και μιλήσαμε για λογοτεχνία.Η συζήτηση είχε ως κύριο άξονα της τη διακειμενικοτητα , τον «διαπολιστισμό», το subtext, (το «κάτω κείμενο») και τα στοιχεία που «σπείρει» ο δημιουργός στο έργο το ώστε να δημιουργήσει ηθελημένα συνειρμούς, να ανακαλέσει εικόνες, να «συνομιλήσει» με κείμενα, ταινίες, την ποπ κουλτούρα κλπ.

Οι μελετητές εδώ όχι μόνον δεν αντιμετωπίζουν φοβικά το θέμα αλλά το αναδεικνύουν και ως ένα από τα κυρίαρχα εργαλεία ανάλυσης και προσέγγισης της λογοτεχνίας, μια και τα περισσότερα ζητήματα αντιμετωπίζονται συγκριτικά, με ιδιαίτερη προσοχή στο γιατί επιλεγεί κανείς να αναφερθεί σε κάτι. Και το τι επιδιώκει να φωτίσει με αυτή του την αναφορά.
Ευχαριστώ πολύ την Ελσα, τον Ντένις, τον Μαρίνο , τον Κωστή, την Χάιντι, την Καρλότα και όλους τους ανθρώπους του Brown.

ps. ενα εξαιρετικό άρθρο του New Yorker

Νοαμ Τσόμσκι: 4 απαντήσεις

Οι 4 απαντησεις του Νοάμ τσόμσκι στον Σπιγκελ που συνοψίζουν με τον πιο εύγλωττο τρόπο την σημερινη κατασταση στην Αμερική


«Ο λαός κυβερνά τον πολιτικό κόσμο της Αμερικής όπως ο Θεός το Σύμπαν» έλεγε ο Γάλλος διανοητής Αλέξις ντε Τορκεβίλ, όταν διέσχιζε τις ΗΠΑ πριν από περίπου 170 χρόνια. Ηταν ένας ονειροπόλος;
«Ναι. Ηδη το 1787 ο Τζέιμς Μάντισον κατέθετε στο Κογκρέσο για το Σύνταγμα την άποψη ότι η κρατική εξουσία έχει καθήκον "να προστατεύει την ευκατάστατη μειοψηφία από την πλειοψηφία". Ακόμη και ο μάλλον φιλελεύθερος διανοούμενος του 20ού αιώνα, Ουόλτερ Λίπμαν, ήταν της γνώμης πως σε μια εφαρμοσμένη δημοκρατία η ευφυής μειονότητα, που θα 'πρεπε να άρχει, "πρέπει να προστατεύεται από το 'ποδοπάτημα και τη βοή μιας συγχυσμένης αγέλης'". Ο αντιπρόεδρος των συντηρητικών, Ντικ Τσένι, όταν ρωτήθηκε γιατί υποστηρίζει τη συνέχιση του πολέμου στο Ιράκ, αφού η πλειοψηφία των Αμερικανών δεν το εγκρίνει, απάντησε "και λοιπόν;"».
Η σύγχρονη λέξη του αμερικανικού προεκλογικού αγώνα των Δημοκρατικών είναι «αλλαγή». Βλέπετε πιθανότητες αισθητής αλλαγής σε προβλεπόμενο χρόνο;
«Καθόλου. Και η θετική στάση απέναντι στον Ομπάμα είναι μια αυταπάτη. Ολο το ζήτημα είναι η εντυπωσιακή ρητορεία περί διατλαντικής σχέσης εταίρων, προτεραιότητας της διπλωματίας, αλλά και συναίνεσης της αμερικανικής κοινωνίας για όλα, εκτός των ουσιαστικών θεμάτων».
Τι σας λέει η ομάδα του αντίθετου στρατοπέδου -ο 72 ετών βετεράνος του Βιετνάμ ΜακΚέιν και η πρώην βασίλισσα της ομορφιάς στην Αλάσκα, Σάρα Πέιλιν;
«Αυτό το φαινόμενο Πέιλιν είναι πράγματι ιδιάζον. Αν μας παρακολουθεί κανείς από τον Αρη, θα μπορούσε να σκεφτεί ότι είμαστε χώρα νοητικώς διαταραγμένη. Πρέπει, όμως, να ληφθεί υπ' όψιν πως συντηρητικοί και θρησκευόμενοι ψηφοφόροι είναι ενθουσιασμένοι, επειδή η χώρα μας ιδρύθηκε από φανατικούς θρησκευόμενους. Οι θρησκευτικοί φονταμενταλιστές παίζουν σημαίνοντα ρόλο σ' όλες τις εκλογές μετά τον Τζίμι Κάρτερ. Τη δεκαετία του '60, κανείς δεν αναρωτιόταν εάν ο πρόεδρος πήγαινε στην εκκλησία κάθε μέρα. Το θρησκευτικό συναίσθημα του Κλίντον ήταν μάλλον σαν το δικό μου -μηδέν- αλλά οι σύμβουλοί του τον έτρεχαν κάθε Κυριακή στην εκκλησία των Βαπτιστών, όπου τραγουδούσε ύμνους, πράγμα αρκετό να εξασφαλίσει αυτομάτως το 1/3 των ψήφων στις εκλογές. Από μία άποψη, ο ΜακΚέιν είναι πιο έντιμος από τον αντίπαλό του, αφού καθιστά σαφές πως σ' αυτές τις εκλογές σημασία δεν έχουν τα ουσιώδη, αλλά οι προσωπικότητες. Οι Δημοκρατικοί δεν έχουν τόση εντιμότητα, παρ' όλο που κι αυτοί έτσι το βλέπουν».
"Δηλαδή Ρεπουμπλικάνοι και Δημοκρατικοί είναι μόνον δύο διαφορετικές μέθοδοι παιχνιδιού, στην ίδια όμως βασική πολιτική κατεύθυνση;
«Φυσικά υπάρχουν διαφορές, αλλά όχι θεμελιώδεις. Ας μην αυταπατώμεθα -οι ΗΠΑ είναι κατά βάθος ένα μονοκομματικό σύστημα και η κυρίαρχη παράταξη είναι το "κόμμα των επιχειρήσεων" ("business party")».