Ένα νέο πεδίο πειραματισμού
Γράφει η Ισαβέλλα Ζαμπετάκη
Ο Αλέξης Σταμάτης, Συγγραφέας και Δημοσιογράφος, θίγει το θέμα των ηλεκτρονικών βιβλίων από την προοπτική του συγγραφέα.
NetWeek: Αποτελούν τα e-books μια νέα ευκαιρία για τους συγγραφείς, ή «υποβαθμίζουν» το έργο τους;
Αλέξης Σταμάτης: Είναι ακόμη νωρίς για να μιλήσουμε στην Ελλάδα για τον συγγραφέα και τα e-books. Περιμένουμε να γίνει κάποια νομοθετική πλατφόρμα, ή κάποια συλλογική σύμβαση, για να καταλάβουμε κι εμείς πόσο θα μας επηρεάσει η εξέλιξη αυτή που είναι βέβαιο ότι θα πάρει σύντομα πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις. Η ουσία είναι ότι το έργο του συγγραφέα καλό είναι να μεταφέρεται με οποιοδήποτε μέσον, αλλά ταυτόχρονα και ο ίδιος να νιώθει την πνευματική του περιουσία προστατευμένη και, ειδικά στις μέρες μας, τα συγγραφικά του δικαιώματα άθικτα.
Εάν κάποιος είναι εξοικειωμένος με το να διαβάζει ένα βιβλίο ηλεκτρονικά, προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα, όσο κι αν το «παραδοσιακό» βιβλίο μου είναι πιο οικείο. Ακόμα και αν η σχέση μου με την τεχνολογία είναι πάρα πολύ καλή, η ανάγνωση ενός κείμενου άνω των 6-7 σελίδων ηλεκτρονικά μου είναι κουραστική.
Φυσικά, οι νεότερες εκδόσεις των εργαλείων ανάγνωσης δημιουργούν ένα πολύ φιλικότερο περιβάλλον. Αυτό που κατά τη γνώμη μου έχει μεγαλύτερη σημασία, είναι το πεδίο που ανοίγει η εξέλιξη αυτή για νέους πειραματισμούς στην αφήγηση. Το ηλεκτρονικό βιβλίο μπορεί να βρει «ένα γήπεδο να παίξει» δημιουργικά και καινοτόμα, όταν οι αφηγήσεις που θα προκύψουν θα σχετίζονται και με την ίδια την τεχνολογία που τις φιλοξενεί. Αυτό μπορεί να δημιουργήσει νέες φόρμες και τρόπους έκφρασης.
NetWeek: Πώς αξιολογείτε τις διευρυμένες δυνατότητες για ψηφιακό self-publishing μέσα από πλατφόρμες όπως το Smashwords. Πρόκειται για μια «δημοκρατία» της ελεύθερης έκφρασης ή για μια συνθήκη που θα δυσκολέψει τη διαδικασία εντοπισμού των πραγματικά καλών έργων;
Αλέξης Σταμάτης: Στη σύγχρονη εποχή της επικοινωνίας, δεν μπορεί να υπάρχουν φίλτρα η μηχανισμοί αξιολόγησης για το τι θα βγει προς τα έξω και τι όχι. Αυτή είναι και η δημοκρατία του internet. Ο καθένας πρέπει να έχει το δικαίωμα να εκφράζεται. Ο πληθωρισμός είναι αναπόφευκτος, αλλά ένα καλό έργο θα βρει πάντα τον τρόπο να ξεχωρίσει.
Subscribe To
Posts
All Comments
Showing posts with label blogs. Show all posts
Showing posts with label blogs. Show all posts
Saturday, October 2, 2010
Sunday, May 11, 2008
Η Βιλα Κομπρε "ζωντανη" στο δικτυο
Την Τρίτη 13 Μαιου θα επιχειρησουμε με καποιους καλους φιλους μπλογκερ κατι πολυ πρωτοτυπο.
Η παρουσιαση της "Βιλας Κομπρε"
Η παρουσιαση της "Βιλας Κομπρε"
στο "104" των εκδοσεων Καστανιωτη,
θα μεταδοθει απ ευθειας απο το SYNC channel.. στο Ιντερνετ.
Η επισημη ωρα έναρξης της εκδήλωσης είναι 8.
Η διευθυνση ειναι η εξης:
http://www.mogulus.com/sync
Καλο συντονισμό!
Οι εκδόσεις Καστανιώτη
Η επισημη ωρα έναρξης της εκδήλωσης είναι 8.
Η διευθυνση ειναι η εξης:
http://www.mogulus.com/sync
Καλο συντονισμό!
Οι εκδόσεις Καστανιώτη
παρουσιάζουν το μυθιστορημα
του ΑΛΕΞΗ ΣΤΑΜΑΤΗ
ΒΙΛΑ ΚΟΜΠΡΕ
ΒΙΛΑ ΚΟΜΠΡΕ
στον πολυχώρο 104
Θεμιστοκλέους 104
την Τρίτη 13 Μαίου
Για το βιβλίο συζητουν ο Αλέξης Σταματης
με τον blogger nuwanda(Γιάννη Γιαννούδη)
διαβάζουν οι
Μπέττυ Αρβανίτη Δημοσθένης Παπαδόπουλος
ωρα έναρξης 8.00
Tuesday, May 6, 2008
Wednesday, October 17, 2007
The rise of the literary blog/ Guardian
Even now it is with reluctance that I would refer to myself as a blogger. The stereotype of an over-opinionated and under-qualified dilettante remains too powerful, even for someone like myself who is less likely to subscribe to it and indeed knows better. However, there is now no denying it as, other than the words you're reading, I've just been outed by a new book on the very subject. Which in itself might seem somewhat ludicrous - a book on litblogs?
I was previously acquainted with Marion Boyars as the Transatlantic publisher of Georges Bataille and Hubert Selby, Jr, as well as a rather haphazard account of "DIY culture" they put out a few years back. But their new Bookaholics' Guide to Book Blogs goes some considerable way towards explaining the rise of this particular field of blogging (books on blogging in general having now reached market saturation point).
Authors Rebecca Gillieron and Catheryn Kilgarriff (who also doubled up as publisher and publicist at Marion Boyars) have assembled a title which is:
"meant to capture this moment ... a book blog keepsake, when book blogs are exploding across the web ... in it we talk about the ones who are good, who should be sought out, communicated with and encouraged."
The book probes the motivation of book bloggers and ponders whether the medium naturally lends itself to the discussion of literature, particularly when compared to the political debate with which the blogosphere has become associated. Given the relatively recent advent of the book blog, it might be deemed somewhat premature to attempt to assess its general impact, and the authors' claims will no doubt be regarded as over-egged by those who remain sceptical of blogging's merits. However, the book serves as a useful and considered defence of book blogging, which has started to influence the marketing plans of most serious publishers today (Penguin has begun to court bloggers quite assiduously of late, for instance, while Snowbooks and Friday Books each have their own blogs).
Book blogging has long been singled out as a vituperative, amateurish activity - for example, Rachel Cooke demanded in The Observer to be spared from "these latter-day Pooters". In doing so, Cooke compared the "measured, rather than spewed out" criticism of Nick Hornby ("a good critic, and an experienced one") to the amateurs she had found online, concluding that paid criticism trumped blogging because critics "can write".
Many readers and writers disagree, however, and one of the most appealing aspects of Gillieron and Kilgariff's book is the amount of space devoted to the rise of British litblogs, as opposed to the more widely publicised book bloggers of the Unites States. Relatively obscure Brutalist blogs get their own sub-chapters, as do the likes of the somewhat grander n+1 (which once attacked blogs thus: "Imagine a grandfather clock that strikes at random intervals. You can't tell time by it and yet you begin to live in constant anticipation of the next random chime"). However, it was Steve Almond's 2005 piece for salon.com, "The blogger who loathed me", that really marked the arrival of litblogs. Denouncing blogging as "a kind of Ponzi scheme in which the object is attention, and the shared illusion is one of relevance", Almond laid in to a number of prominent US litbloggers, countering their emergence with the claim that "Reading them often becomes a legitimized form of scandal mongering. (It's a lot easier to read about Philip Roth's angry ex-wife than it is to read one of his books.)" While I am inclined to sympathise with his argument, however, I couldn't help but smile to note that in 2007, Steve Almond himself joined the blogosphere. Perhaps the lure of the literary blog is simply too hard to resist?
I was previously acquainted with Marion Boyars as the Transatlantic publisher of Georges Bataille and Hubert Selby, Jr, as well as a rather haphazard account of "DIY culture" they put out a few years back. But their new Bookaholics' Guide to Book Blogs goes some considerable way towards explaining the rise of this particular field of blogging (books on blogging in general having now reached market saturation point).
Authors Rebecca Gillieron and Catheryn Kilgarriff (who also doubled up as publisher and publicist at Marion Boyars) have assembled a title which is:
"meant to capture this moment ... a book blog keepsake, when book blogs are exploding across the web ... in it we talk about the ones who are good, who should be sought out, communicated with and encouraged."
The book probes the motivation of book bloggers and ponders whether the medium naturally lends itself to the discussion of literature, particularly when compared to the political debate with which the blogosphere has become associated. Given the relatively recent advent of the book blog, it might be deemed somewhat premature to attempt to assess its general impact, and the authors' claims will no doubt be regarded as over-egged by those who remain sceptical of blogging's merits. However, the book serves as a useful and considered defence of book blogging, which has started to influence the marketing plans of most serious publishers today (Penguin has begun to court bloggers quite assiduously of late, for instance, while Snowbooks and Friday Books each have their own blogs).
Book blogging has long been singled out as a vituperative, amateurish activity - for example, Rachel Cooke demanded in The Observer to be spared from "these latter-day Pooters". In doing so, Cooke compared the "measured, rather than spewed out" criticism of Nick Hornby ("a good critic, and an experienced one") to the amateurs she had found online, concluding that paid criticism trumped blogging because critics "can write".
Many readers and writers disagree, however, and one of the most appealing aspects of Gillieron and Kilgariff's book is the amount of space devoted to the rise of British litblogs, as opposed to the more widely publicised book bloggers of the Unites States. Relatively obscure Brutalist blogs get their own sub-chapters, as do the likes of the somewhat grander n+1 (which once attacked blogs thus: "Imagine a grandfather clock that strikes at random intervals. You can't tell time by it and yet you begin to live in constant anticipation of the next random chime"). However, it was Steve Almond's 2005 piece for salon.com, "The blogger who loathed me", that really marked the arrival of litblogs. Denouncing blogging as "a kind of Ponzi scheme in which the object is attention, and the shared illusion is one of relevance", Almond laid in to a number of prominent US litbloggers, countering their emergence with the claim that "Reading them often becomes a legitimized form of scandal mongering. (It's a lot easier to read about Philip Roth's angry ex-wife than it is to read one of his books.)" While I am inclined to sympathise with his argument, however, I couldn't help but smile to note that in 2007, Steve Almond himself joined the blogosphere. Perhaps the lure of the literary blog is simply too hard to resist?
Friday, May 11, 2007
Γιορτή Βιβλίου: εκδήλωση για τα μπλογκς
Ζεστό βραδάκι, πολυς κόσμος, ωραία παρεα, (ευχαριστω Πέρσα, Ελένη, Τιτίκα, Νίκο, Βασίλη), μακαρι να χαμε χρόνο να συζητούσαμε και όλα οσα δεν προλάβαμε. Αρκετοι φίλοι από τα μπλογκς κι απ' τα λογοτεχνικά σαιτ, book attack, librofilo, ladychill, composition doll, Γλυκοφρύδης, Φασούλας, Ασημίνα, Ιωσήφ, Ανδριωτάκης κ.α.). Η επομενη συζήτηση ελπίζω να τους εχει στο πανελ.
Ιδου η εισηγηση:
Ο υπολογιστής μας έκανε όλους γραφιάδες, όπως σωστά προέβλεψε πριν την έκρηξη του Ίντερνετ ο Ουμπέρτο Έκο. Από τότε όμως κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Το διαδύκτιο είναι ένα ακόμη μέσο που δεν πρόκειται να σβήσει τους προκατόχους τους, όπως το ραδιόφωνο δε σκότωσε την εφημερίδα κι η τηλεόραση δεν έσβησε το ραδιόφωνο. Όμως, όπως κάθε μια από τις προηγούμενες εξελίξεις, έτσι και μέσα από το Νετ δημιουργήθηκαν σταδιακά κι άλλοι, πρωτόγνωροι τρόποι δημόσιας επικοινωνίας. Το μπλογκς ήταν από τις πιο επαναστατικούς.
Το μπλόγκινγκ είναι ένα είδος πειραματικής γραφής. Από τη μια ενέχει την πολυτέλεια μιας δωρεάν αυτοέκδοσης την οποία ο γράφων μπορεί να επιμεληθεί όσο θέλει μέχρι να την δημοσιεύσει κι από την άλλη διαθέτει την αυθεντικότητα μιας αυθόρμητης ηλεκτρονικής κραυγής. Αν συνυπολογίσουμε το διαδραστικό του μέσου, ο συνδυασμός των ποστ και των σχολίων σε βάθος χρόνου - με την παρορμητικότητα που συχνά εντείνει το δίκτυο - παράγουν ένα σύνθετο εξαιρετικά ενδιαφέρον αποτέλεσμα που ενσωματώνει ένα πλέγμα μεθόδων δημόσιας επικοινωνίας, που έως σημερα ήταν διακριτοί μεταξύ τους.
Ο Ιστός έχει τους δικούς του νόμους: δεν είναι βιβλίο, ούτε εφημερίδα. Ενέχει την δική του αφήγηση. Συντάσσεται με υπερκείμενα, με ενίοτε βίαια πετάγματα, με αναπάντεχες πτήσεις από ένα λινκ σε άλλο, με ασυνεχές μοντάζ. Δεν περιλαμβάνει μόνο λόγο, αλλά μουσική, εικόνα και βίντεο. Δομή υπάρχει, αλλά είναι διαρκώς «in progress».
Ως συγγραφέας με ρίζες στην αρχιτεκτονική, βρίσκω αυτήν την πολυεπίπεδη σύζευξη τόσων επικοινωνιακών ψηφίδων εξαιρετικά ελκυστική. Γι αυτό κάποια στιγμή, εντελώς αυθόρμητα έφτιαξα και το δικό μου ιστολόγιο.
Προσωπικά θεωρώ εαυτόν «φιλοξενούμενο» στην κοινότητα των μπλογκερς. Το μπλογκ για ενα συγγραφέα δεν αποτελεί ούτε «βήμα παρουσίασης των έργων του», ούτε ένα είδος φόρουμ με τους αναγνώστες του. Δημιουργεί ένα συν- δεσμό, μια χαραμάδα, μια δίοδο πρόσβασης, όχι μόνο για την (τόσο της μόδας) «κουζίνα της γραφής του», αλλά κυρίως για την ίδια του την αλήθεια, η οποία δεν αντικατοπτρίζεται μόνο με τα πεζά, τα ποιήματα, τα άρθρα.
Ένας συγγραφέας που γράφει επώνυμο μπλογκ, δεν είναι «προστατευμένος». Δεν υπάρχει πρεστίζ, ρόλος, τίτλος. Ο συγγραφέας παρουσιάζει τον εαυτό του υπό μια εντελώς διαφορετική ιδιότητα. Δεν μιλάει ούτε μόνο με το έργο του, ούτε μόνο για το έργο του. Απελευθερώνεται και «ανεβάζει» ελευθέρα όλα εκείνα που τον έχουν ιντριγκάρει, χωρίς τον μανδύα της μυθοπλασίας, χωρίς την αρχιτεκτονική του επιμελημένου δοκιμίου, χωρίς την θεατρικότητα μιας συνέντευξης με διακριτούς ρόλους.
Όμως τα μπλογκ δεν αφορούν τόσο στους συγγραφείς ή στους δημοσιογράφους. Αφορούν κατά συντριπτικό ποσοστό στους «ανώνυμους» ιστολόγους, ( ο όρος δεν μου αρέσει γιατί κι ο κρυπτώνυμος επώνυμος είναι όπως όλοι μας) οι οποίοι, τουλάχιστον στο χώρο του βιβλίου, κάνουν τη διαφορά, ανοίγοντας το πεδίο για μια νέα αδιαμεσολάβητη επικοινωνία. Εκείνοι εξελίσσουν και θα εξελίσσουν το μέσο, εκείνοι θα δώσουν τον τόνο και την σημασία του. Κατά τη γνώμη μου μάλλον θα έπρεπε να είναι εκείνοι στη θέση μας σήμερα. Εδώ και ένα περίπου χρόνο έχουν εμφανιστεί στο δίκτυο αρκετά βιβλιοφιλικά μπλογκ, μέσα από τα οποια, όπως με χιούμορ δηλώνει ένας από τους πλέον γνωστούς, ο reader’s diggest, συντελείται «η εκδίκηση του αναγνώστη». Η ενεργοποίηση αυτή του αναγνώστη μέσα από το βήμα των μπλογκς ως σχολιαστή, κριτικού, ή απλά ως βιβλιόφιλου, δημιουργεί μια νέα σημαντική δυναμική στο χώρο. Η σχέση συγγραφέα- κριτικού-αναγνώστη, είναι από τις πιο «παγιωμένες», από τις πιο «μπετόν αρμέ» σχέσεις που μπορούν να αναπτυχθούν. Ο συγγραφέας γράφει το βιβλίο μόνος του, ο κριτικός το διαβάζει, γράφει επίσης μόνος του το σχόλιο του, αναγνώστης και συγγραφέας διαβάζουν βιβλίο και κριτική επίσης κατά μόνας. Συνήθως κανείς δεν επικοινωνεί με τον άλλο. Διαδραστικότης μηδέν.
Στη σχέση αυτή, το δίκτυο έρχεται να ανοίξει μια δίοδο, η οποια πλέον έχει αρχίσει να γίνεται αρκετά ουσιαστική, για να μην πω υγιώς ανταγωνιστική με την έντυπη βιβλιοφιλία. Το πιο θετικό είναι ότι οι περισσότεροι βιβλιόφιλοι μπλογκερς είναι άτομα έξω από το λογοτεχνικό «σινάφι», έξω από οποιαδήποτε συμφέροντα, με αποτέλεσμα μια φρέσκια, εξόχως δημιουργική παρέμβαση. Σε μια εποχή που το βιβλίο αντιμετωπίζεται ως ένα ακόμα προιον στην αγορά, με ό,τι κι αν αυτό συνεπάγεται, η ελευθερία του ιστολογείν μπορει να παράγει ένα λόγο πέρα και πάνω από τους παγιωμένους συσχετισμούς.
Το θέμα είναι οι βιβλιόφιλοι μπλογκερς να διατηρηθούν στο χώρο ανάλυσης του ίδιου του βιβλίου, της εμβάθυνσης του κειμένου και της ποιητικής του στην ουσιαστική κριτική των μεθόδων προώθησης και των ζυμώσεων στο χώρο και όχι να περιπέσουν σ’ εκείνον της κοινωνικής συναναστροφής, στα περίφημα «περι του βιβλίου», που αποπροσανατολίζουν και ευτελίζουν το ζήτημα της λογοτεχνίας.
Διότι υπάρχουν ελάχιστες εξαιρέσεις, όπου, η δυνατότητα που δίνει η «μάσκα» σε ορισμένους κακόβουλους, δημιουργεί μια «παραβιβλιοφιλική» ατμόσφαιρα, που αρχίζει ως «μπουκ τσατ» του αφρού και ενίοτε φτάνει έως και στη χυδαιότητα. Μια ατμόσφαιρα που αναπαράγει μεγεθυσμένη την γνωστή παθολογία του «περι του βιβλίου» χώρου. Που πινει κανεις τον καφε του, σε ποιες εκδηλώσεις παει (προσωπικα "κατηγορηθηκα" - scripta manent - οτι "είμαι γνωστός" επειδή συχναζω σε εκδηλωσεις περιοδικου στις οποιες δεν εχω παει ποτε μου εκτός μιας φοράς, αλλά και επειδη (sic) "κανω παρεα με "συνομηλίκους συγγραφεις" [τους οποιους βεβαια περναω από 10 έως 18 χρόνια(!)] από υποτιθεται "σοβαρο" βιβλιοφιλο σε υποτιθεται "σοβαρό" ποστ).
Κάθε νέο περιβάλλον φέρει δυστυχώς και το ροζ κορδελάκι του στον ιστό. Γι αυτούς τους λόγους δυο φορές ήμουν έτοιμος να κλείσω το μπλογκ, αλλά τελικά αποφάσισα πως ένας δυο κακοήθεις δεν θα ορίσουν την κατάσταση. Τρολ υπάρχουν παντού στο δίκτυο, χωρίς φυσικά τη γοητεία των σκανδιναβικών τους προγόνων. Δεν μπορείς βέβαια να λογοκρίνεις ένα ελεύθερο χώρο. Το στοίχημα είναι ο χώρος να κάνει από μόνος του τη αυτορρύθμιση του.
Η συντριπτική πλειοψηφία όμως των βιβλιοφιλων μπλογκερς είναι άνθρωποι των οποίων η σχέση με το βιβλίο είναι σχέση ζωής και μέσα από αυτή την ενασχόληση δημιουργουν σταδιακά έναν νέο γόνιμο περιβάλλον, όπου ο αναγνώστης είναι ο βασιλιάς, δίνοντας την ευκαιρία στους επισκέπτες τους αλλά και, γιατί όχι, στους υπόλοιπους παράγοντες του βιβλίου να δουν τα πράγματα όπως αναπτύσσονται εκτός του συνεκτικού κελύφους της αγοράς. Τα μπλογκς εν γένει, ως νεόφερτο μέσο, είναι φυσικό να υποφέρουν από παιδικές ασθένειες, οι οποίες πιστεύω πως είναι συμπτώματα της ίδιας της τεχνολογικής έκρηξης, της απότομης εκθετικής εκτίναξης σ’ ένα νέο γενναίο κόσμο όπου οι «ισμοί» έδωσαν μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα τη θέση τους στα «τρία w», την διαδραστικότητα και την εικονικότητα. Πολλούς τους θάμπωσε το ίδιο το παιχνίδι και αμέλησαν να ενσωματώσουν τους κανόνες του (γιατί κάθε ελεύθερο σύστημα έχει και τέτοιους, όσο κι αν αυτοί αναπτύσσονται ταυτόχρονα μαζί του). Η κάθετη τομή στη δημόσια επικοινωνία (γιατί περί τέτοιας πρόκειται) δεν μπορει να γίνει φυσικά αναίμακτα. Από την αλάνα στο ψηφιακό γήπεδο η απόσταση είναι μεγάλη, και μπορεί ενίοτε ο παικτης να παρασυρθεί νομίζοντας πως αυτόματα θα παίξει μεγαλη «μπάλα». Εξ ου και τα όποια «φάουλ». Η ουσία είναι ότι ακόμα ψελλίζουμε. Το εξαιρετικά ενδιαφέρον και μοναδικό ίσως, είναι πως το ίδιο το μέσο, συνεργάζεται και εξελίσσεται ταυτόχρονα με τον χρήστη σε τρομερά γρήγορους ρυθμούς, κάτι πρωτόγνωρο για τη δημόσια επικοινωνία. Ταυτόχρονα, ο χώρος του βιβλίου βρίσκει μια εξαιρετική ευκαιρία, να ξεφύγει από τις αγκυλώσεις του και να ανοιχτεί σε ένα τοπίο ελευθερίας.
Οι «μπλογκεράτι» αρχίζουν και στην Ελλάδα να αποτελούν μια σημαντική δύναμη στο χώρο του βιβλίου και μέσα από την σταδιακά αποκτούμενη αυτοσυνειδησία ανεβάζουν σταθερά το επίπεδο τους. Και καλό είναι να τους διαβάζουμε. Διαβάζουμε τα βιβλιόφιλα μπλογκ για τη δυνατότητα που έχουν να «ψιλοκοσκινίζουν» τον αιθέρα των μιντια, να δημιουργούν ενδιαφέρουσες συγκρίσεις, να παροτρύνουν σε συζητήσεις επιπέδου, να προτείνουν καλά βιβλία που δεν βρίσκουν εύκολα τον δρόμο τους στην αγορά. Το διαδυκτιο είναι ένας ανοιχτός κόσμος που μας καλεί όλους. Ας το χρησιμοποιήσουμε έξυπνα αποφεύγοντας τις όποιες παγίδες.
Βέβαια στις παγκοσμιοποιημένες μας ημέρες, δεν θα αργήσει η εποχή που ο εκδοτικός κόσμος θα χτυπήσει την ψηφιακή πόρτα των βιβλιόφιλων μπλογκς. Κι εκεί θα τεσταριστεί και η ηθική και το βάθος και εν τέλει η ανεξαρτησία του μέσου.
YΓ. Καλη αρχή και στο πρωτο βιβλιόφιλο μπλογκ που προερχεται από τον χωρο της έντυπης κριτικής. Η "Βιβλιοθήκη" της Ελευθεροτυπίας ιστολογεί εδω: http://vivliothiki.wordpress.com/
Ιδου η εισηγηση:
Ο υπολογιστής μας έκανε όλους γραφιάδες, όπως σωστά προέβλεψε πριν την έκρηξη του Ίντερνετ ο Ουμπέρτο Έκο. Από τότε όμως κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Το διαδύκτιο είναι ένα ακόμη μέσο που δεν πρόκειται να σβήσει τους προκατόχους τους, όπως το ραδιόφωνο δε σκότωσε την εφημερίδα κι η τηλεόραση δεν έσβησε το ραδιόφωνο. Όμως, όπως κάθε μια από τις προηγούμενες εξελίξεις, έτσι και μέσα από το Νετ δημιουργήθηκαν σταδιακά κι άλλοι, πρωτόγνωροι τρόποι δημόσιας επικοινωνίας. Το μπλογκς ήταν από τις πιο επαναστατικούς.
Το μπλόγκινγκ είναι ένα είδος πειραματικής γραφής. Από τη μια ενέχει την πολυτέλεια μιας δωρεάν αυτοέκδοσης την οποία ο γράφων μπορεί να επιμεληθεί όσο θέλει μέχρι να την δημοσιεύσει κι από την άλλη διαθέτει την αυθεντικότητα μιας αυθόρμητης ηλεκτρονικής κραυγής. Αν συνυπολογίσουμε το διαδραστικό του μέσου, ο συνδυασμός των ποστ και των σχολίων σε βάθος χρόνου - με την παρορμητικότητα που συχνά εντείνει το δίκτυο - παράγουν ένα σύνθετο εξαιρετικά ενδιαφέρον αποτέλεσμα που ενσωματώνει ένα πλέγμα μεθόδων δημόσιας επικοινωνίας, που έως σημερα ήταν διακριτοί μεταξύ τους.
Ο Ιστός έχει τους δικούς του νόμους: δεν είναι βιβλίο, ούτε εφημερίδα. Ενέχει την δική του αφήγηση. Συντάσσεται με υπερκείμενα, με ενίοτε βίαια πετάγματα, με αναπάντεχες πτήσεις από ένα λινκ σε άλλο, με ασυνεχές μοντάζ. Δεν περιλαμβάνει μόνο λόγο, αλλά μουσική, εικόνα και βίντεο. Δομή υπάρχει, αλλά είναι διαρκώς «in progress».
Ως συγγραφέας με ρίζες στην αρχιτεκτονική, βρίσκω αυτήν την πολυεπίπεδη σύζευξη τόσων επικοινωνιακών ψηφίδων εξαιρετικά ελκυστική. Γι αυτό κάποια στιγμή, εντελώς αυθόρμητα έφτιαξα και το δικό μου ιστολόγιο.
Προσωπικά θεωρώ εαυτόν «φιλοξενούμενο» στην κοινότητα των μπλογκερς. Το μπλογκ για ενα συγγραφέα δεν αποτελεί ούτε «βήμα παρουσίασης των έργων του», ούτε ένα είδος φόρουμ με τους αναγνώστες του. Δημιουργεί ένα συν- δεσμό, μια χαραμάδα, μια δίοδο πρόσβασης, όχι μόνο για την (τόσο της μόδας) «κουζίνα της γραφής του», αλλά κυρίως για την ίδια του την αλήθεια, η οποία δεν αντικατοπτρίζεται μόνο με τα πεζά, τα ποιήματα, τα άρθρα.
Ένας συγγραφέας που γράφει επώνυμο μπλογκ, δεν είναι «προστατευμένος». Δεν υπάρχει πρεστίζ, ρόλος, τίτλος. Ο συγγραφέας παρουσιάζει τον εαυτό του υπό μια εντελώς διαφορετική ιδιότητα. Δεν μιλάει ούτε μόνο με το έργο του, ούτε μόνο για το έργο του. Απελευθερώνεται και «ανεβάζει» ελευθέρα όλα εκείνα που τον έχουν ιντριγκάρει, χωρίς τον μανδύα της μυθοπλασίας, χωρίς την αρχιτεκτονική του επιμελημένου δοκιμίου, χωρίς την θεατρικότητα μιας συνέντευξης με διακριτούς ρόλους.
Όμως τα μπλογκ δεν αφορούν τόσο στους συγγραφείς ή στους δημοσιογράφους. Αφορούν κατά συντριπτικό ποσοστό στους «ανώνυμους» ιστολόγους, ( ο όρος δεν μου αρέσει γιατί κι ο κρυπτώνυμος επώνυμος είναι όπως όλοι μας) οι οποίοι, τουλάχιστον στο χώρο του βιβλίου, κάνουν τη διαφορά, ανοίγοντας το πεδίο για μια νέα αδιαμεσολάβητη επικοινωνία. Εκείνοι εξελίσσουν και θα εξελίσσουν το μέσο, εκείνοι θα δώσουν τον τόνο και την σημασία του. Κατά τη γνώμη μου μάλλον θα έπρεπε να είναι εκείνοι στη θέση μας σήμερα. Εδώ και ένα περίπου χρόνο έχουν εμφανιστεί στο δίκτυο αρκετά βιβλιοφιλικά μπλογκ, μέσα από τα οποια, όπως με χιούμορ δηλώνει ένας από τους πλέον γνωστούς, ο reader’s diggest, συντελείται «η εκδίκηση του αναγνώστη». Η ενεργοποίηση αυτή του αναγνώστη μέσα από το βήμα των μπλογκς ως σχολιαστή, κριτικού, ή απλά ως βιβλιόφιλου, δημιουργεί μια νέα σημαντική δυναμική στο χώρο. Η σχέση συγγραφέα- κριτικού-αναγνώστη, είναι από τις πιο «παγιωμένες», από τις πιο «μπετόν αρμέ» σχέσεις που μπορούν να αναπτυχθούν. Ο συγγραφέας γράφει το βιβλίο μόνος του, ο κριτικός το διαβάζει, γράφει επίσης μόνος του το σχόλιο του, αναγνώστης και συγγραφέας διαβάζουν βιβλίο και κριτική επίσης κατά μόνας. Συνήθως κανείς δεν επικοινωνεί με τον άλλο. Διαδραστικότης μηδέν.
Στη σχέση αυτή, το δίκτυο έρχεται να ανοίξει μια δίοδο, η οποια πλέον έχει αρχίσει να γίνεται αρκετά ουσιαστική, για να μην πω υγιώς ανταγωνιστική με την έντυπη βιβλιοφιλία. Το πιο θετικό είναι ότι οι περισσότεροι βιβλιόφιλοι μπλογκερς είναι άτομα έξω από το λογοτεχνικό «σινάφι», έξω από οποιαδήποτε συμφέροντα, με αποτέλεσμα μια φρέσκια, εξόχως δημιουργική παρέμβαση. Σε μια εποχή που το βιβλίο αντιμετωπίζεται ως ένα ακόμα προιον στην αγορά, με ό,τι κι αν αυτό συνεπάγεται, η ελευθερία του ιστολογείν μπορει να παράγει ένα λόγο πέρα και πάνω από τους παγιωμένους συσχετισμούς.
Το θέμα είναι οι βιβλιόφιλοι μπλογκερς να διατηρηθούν στο χώρο ανάλυσης του ίδιου του βιβλίου, της εμβάθυνσης του κειμένου και της ποιητικής του στην ουσιαστική κριτική των μεθόδων προώθησης και των ζυμώσεων στο χώρο και όχι να περιπέσουν σ’ εκείνον της κοινωνικής συναναστροφής, στα περίφημα «περι του βιβλίου», που αποπροσανατολίζουν και ευτελίζουν το ζήτημα της λογοτεχνίας.
Διότι υπάρχουν ελάχιστες εξαιρέσεις, όπου, η δυνατότητα που δίνει η «μάσκα» σε ορισμένους κακόβουλους, δημιουργεί μια «παραβιβλιοφιλική» ατμόσφαιρα, που αρχίζει ως «μπουκ τσατ» του αφρού και ενίοτε φτάνει έως και στη χυδαιότητα. Μια ατμόσφαιρα που αναπαράγει μεγεθυσμένη την γνωστή παθολογία του «περι του βιβλίου» χώρου. Που πινει κανεις τον καφε του, σε ποιες εκδηλώσεις παει (προσωπικα "κατηγορηθηκα" - scripta manent - οτι "είμαι γνωστός" επειδή συχναζω σε εκδηλωσεις περιοδικου στις οποιες δεν εχω παει ποτε μου εκτός μιας φοράς, αλλά και επειδη (sic) "κανω παρεα με "συνομηλίκους συγγραφεις" [τους οποιους βεβαια περναω από 10 έως 18 χρόνια(!)] από υποτιθεται "σοβαρο" βιβλιοφιλο σε υποτιθεται "σοβαρό" ποστ).
Κάθε νέο περιβάλλον φέρει δυστυχώς και το ροζ κορδελάκι του στον ιστό. Γι αυτούς τους λόγους δυο φορές ήμουν έτοιμος να κλείσω το μπλογκ, αλλά τελικά αποφάσισα πως ένας δυο κακοήθεις δεν θα ορίσουν την κατάσταση. Τρολ υπάρχουν παντού στο δίκτυο, χωρίς φυσικά τη γοητεία των σκανδιναβικών τους προγόνων. Δεν μπορείς βέβαια να λογοκρίνεις ένα ελεύθερο χώρο. Το στοίχημα είναι ο χώρος να κάνει από μόνος του τη αυτορρύθμιση του.
Η συντριπτική πλειοψηφία όμως των βιβλιοφιλων μπλογκερς είναι άνθρωποι των οποίων η σχέση με το βιβλίο είναι σχέση ζωής και μέσα από αυτή την ενασχόληση δημιουργουν σταδιακά έναν νέο γόνιμο περιβάλλον, όπου ο αναγνώστης είναι ο βασιλιάς, δίνοντας την ευκαιρία στους επισκέπτες τους αλλά και, γιατί όχι, στους υπόλοιπους παράγοντες του βιβλίου να δουν τα πράγματα όπως αναπτύσσονται εκτός του συνεκτικού κελύφους της αγοράς. Τα μπλογκς εν γένει, ως νεόφερτο μέσο, είναι φυσικό να υποφέρουν από παιδικές ασθένειες, οι οποίες πιστεύω πως είναι συμπτώματα της ίδιας της τεχνολογικής έκρηξης, της απότομης εκθετικής εκτίναξης σ’ ένα νέο γενναίο κόσμο όπου οι «ισμοί» έδωσαν μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα τη θέση τους στα «τρία w», την διαδραστικότητα και την εικονικότητα. Πολλούς τους θάμπωσε το ίδιο το παιχνίδι και αμέλησαν να ενσωματώσουν τους κανόνες του (γιατί κάθε ελεύθερο σύστημα έχει και τέτοιους, όσο κι αν αυτοί αναπτύσσονται ταυτόχρονα μαζί του). Η κάθετη τομή στη δημόσια επικοινωνία (γιατί περί τέτοιας πρόκειται) δεν μπορει να γίνει φυσικά αναίμακτα. Από την αλάνα στο ψηφιακό γήπεδο η απόσταση είναι μεγάλη, και μπορεί ενίοτε ο παικτης να παρασυρθεί νομίζοντας πως αυτόματα θα παίξει μεγαλη «μπάλα». Εξ ου και τα όποια «φάουλ». Η ουσία είναι ότι ακόμα ψελλίζουμε. Το εξαιρετικά ενδιαφέρον και μοναδικό ίσως, είναι πως το ίδιο το μέσο, συνεργάζεται και εξελίσσεται ταυτόχρονα με τον χρήστη σε τρομερά γρήγορους ρυθμούς, κάτι πρωτόγνωρο για τη δημόσια επικοινωνία. Ταυτόχρονα, ο χώρος του βιβλίου βρίσκει μια εξαιρετική ευκαιρία, να ξεφύγει από τις αγκυλώσεις του και να ανοιχτεί σε ένα τοπίο ελευθερίας.
Οι «μπλογκεράτι» αρχίζουν και στην Ελλάδα να αποτελούν μια σημαντική δύναμη στο χώρο του βιβλίου και μέσα από την σταδιακά αποκτούμενη αυτοσυνειδησία ανεβάζουν σταθερά το επίπεδο τους. Και καλό είναι να τους διαβάζουμε. Διαβάζουμε τα βιβλιόφιλα μπλογκ για τη δυνατότητα που έχουν να «ψιλοκοσκινίζουν» τον αιθέρα των μιντια, να δημιουργούν ενδιαφέρουσες συγκρίσεις, να παροτρύνουν σε συζητήσεις επιπέδου, να προτείνουν καλά βιβλία που δεν βρίσκουν εύκολα τον δρόμο τους στην αγορά. Το διαδυκτιο είναι ένας ανοιχτός κόσμος που μας καλεί όλους. Ας το χρησιμοποιήσουμε έξυπνα αποφεύγοντας τις όποιες παγίδες.
Βέβαια στις παγκοσμιοποιημένες μας ημέρες, δεν θα αργήσει η εποχή που ο εκδοτικός κόσμος θα χτυπήσει την ψηφιακή πόρτα των βιβλιόφιλων μπλογκς. Κι εκεί θα τεσταριστεί και η ηθική και το βάθος και εν τέλει η ανεξαρτησία του μέσου.
YΓ. Καλη αρχή και στο πρωτο βιβλιόφιλο μπλογκ που προερχεται από τον χωρο της έντυπης κριτικής. Η "Βιβλιοθήκη" της Ελευθεροτυπίας ιστολογεί εδω: http://vivliothiki.wordpress.com/
Thursday, May 3, 2007
Εκδήλωση για τα μπλογκς
Πιο κάτω η προσκληση το ΣΕΒΑ για μια εκδήλωση της Εκθεσης Βιβλίου που αφορά στα μπλογκς με οργανωτή την κα Πέρσα Κουμούτση.
Στο πλαίσιο της Έκθεσης Βιβλίου που διοργανώνεται κάθε χρόνο από το Σύλλογο Εκδοτών Βιβλίου Αθηνών(ΣΕΒΑ), έχει προγραμματιοστεί μια σειρά εκδηλώσεων με θέμα "Μέσα προβολής, προώθησης και διάδοσης του βιβλίου".
Οιεκδηλώσεις θα διεξαχθούν σε ένα ειδικά διαμορφωμένο χώρο στο πεζόδρομο της Διονυσίου Αεροπαγίτου, όπου και η έκθεση.
Την Πέμπτη 10/5 στις 7.30μμ θα συζητηθεί ο ρόλος του Ίντερνετ στη λογοτεχνία και η περίπτωση των μπλογκς.
Η εκδήλωση θα έχει διαδραστικό χαρακτήρα και θα αντανακλά τη ζωντάνια και την ανοιχτη συζήτηση της ψηφιακής πραγματικότητας με μοχλούς συζητήσεις 5 ομιλητών
Ελένη Γκίκα
Τιτίκα Δημητρούλια
Νίκος Ξυδάκης
Βασίλης Ρούβαλης
(και ο οικοδεσπότης σας εδώ)
που κλήθηκαν να καταθεσουν την εμπειρία τους από το χωρο.
Επιθυμία των διοργανωτών είναι η εκδήλωση να "δεχτεί τα κόμεντ" του ενδιαφερόμενου κοινού όπως ακριβώς και μια συζήτηση στο διαδύκτιο.
Πιστεύω οτι θέση στο πάνελ θα έπρεπε να εχουν κυρίως οι βιβλιόφιλοι ιστολόγοι, μια και προσωπικά νιώθω υπό μια έννοια "φιλοξενούμενος" στην κοινότητα των μπλογκερς, οπότε θεωρώ πως η τελευταία φράση της πρόσκλησης έχει και τη μεγαλύτερη σημασία.
Στο πλαίσιο της Έκθεσης Βιβλίου που διοργανώνεται κάθε χρόνο από το Σύλλογο Εκδοτών Βιβλίου Αθηνών(ΣΕΒΑ), έχει προγραμματιοστεί μια σειρά εκδηλώσεων με θέμα "Μέσα προβολής, προώθησης και διάδοσης του βιβλίου".
Οιεκδηλώσεις θα διεξαχθούν σε ένα ειδικά διαμορφωμένο χώρο στο πεζόδρομο της Διονυσίου Αεροπαγίτου, όπου και η έκθεση.
Την Πέμπτη 10/5 στις 7.30μμ θα συζητηθεί ο ρόλος του Ίντερνετ στη λογοτεχνία και η περίπτωση των μπλογκς.
Η εκδήλωση θα έχει διαδραστικό χαρακτήρα και θα αντανακλά τη ζωντάνια και την ανοιχτη συζήτηση της ψηφιακής πραγματικότητας με μοχλούς συζητήσεις 5 ομιλητών
Ελένη Γκίκα
Τιτίκα Δημητρούλια
Νίκος Ξυδάκης
Βασίλης Ρούβαλης
(και ο οικοδεσπότης σας εδώ)
που κλήθηκαν να καταθεσουν την εμπειρία τους από το χωρο.
Επιθυμία των διοργανωτών είναι η εκδήλωση να "δεχτεί τα κόμεντ" του ενδιαφερόμενου κοινού όπως ακριβώς και μια συζήτηση στο διαδύκτιο.
Πιστεύω οτι θέση στο πάνελ θα έπρεπε να εχουν κυρίως οι βιβλιόφιλοι ιστολόγοι, μια και προσωπικά νιώθω υπό μια έννοια "φιλοξενούμενος" στην κοινότητα των μπλογκερς, οπότε θεωρώ πως η τελευταία φράση της πρόσκλησης έχει και τη μεγαλύτερη σημασία.
Subscribe to:
Posts (Atom)