Ζε τ' εμ : η ανάποδη οντισιόν + ΛΑΟΣ vs art

Καλτ θεωρείται ένα «πολιτιστικό - ψυχαγωγικό προϊόν» όταν συγκεντρώνει έναν απόλυτα αφοσιωμένο (συνήθως μικρό) αριθμό θαυμαστών οι οποίοι ανταλλάσουν με πάθος απόψεις και στοιχεία για αυτό. Πολλές φόρες πρόκειται για ένα θέαμα «τόσο κακό, που γίνεται ενδιαφέρον». Ενίοτε, το συγκεκριμένο «προϊόν» ξεφεύγει από το συνεκτικό κέλυφος των πιστών του και εξελίσσεται ενδεχομένως και σε μαζικό γεγονός. Μιλάμε για μια «εκ των υστέρων», (στόμα με στόμα) διάδοση που δημιουργεί ντόρο γύρω από ένα θέαμα που έχει κατασκευαστεί με τίμια υλικά, αλλά θέλετε η κιτς αισθητική του, θέλετε η αταλαντοσύνη των παραγωγών του, το κάνουν «ενδιαφέρον από την ανάποδη».
ΔΕΝ είναι αυτή η περίπτωση του «Ζε τ’ εμ». Εδώ μιλάμε για ένα οργανωμένο προϊόν κακογουστιάς και εκμετάλλευσης αφελών – κατά τα άλλα συμπαθέστατων ανθρώπων -, οι οποίοι στρατολογουνται με «ανάποδη οντισιον». Μια παραγωγή που έχει σχεδιαστεί και οργανωθεί επί τούτου σε κάποια γραφεία, από επαγγελματίες με γνώση μάνατζμεντ και μετρήσεων κοινού. Ο στόχος της παραγωγής είναι το προιόν να «καμώνεται το καλτ» ώστε να είναι επικερδές. Αυτό είναι ακριβώς εκείνο που το κάνει επικίνδυνο. Στη ραφή του κοστουμιού του Κατέλη και στην ενορχήστρωση του «Βας Βας» εμφιλοχωρεί πάμφωτη η πρόθεση των δημιουργών του για εκμετάλλευση, κερδοφορία και τηλεθέαση.
Παρατήρηση: Οι μεν παραγωγοί προχωρούν με την χρυσοφόρα ιδέα τους, το κοινό όμως γιατί συμπλέει; Αν ισχύει εκείνο που έλεγαν οι (αυθεντικά καλτ) Sex Pistols “This is want you want, this is what you get”, τότε για εκείνο που πρέπει να αναρωτηθούμε είναι ποιοι είμαστε εμείς που συντονιζόμαστε στη συγκριμένη συχνότητα. Τι είναι αυτό που κάνει τον κόσμο να «ψυχαγωγείται» μπροστά στην καταρράκωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας; Και μην πείτε πως το βλέπουν μονό ανήλικοι, γιατί δεν είναι αυτή η περίπτωση.

απαντηση σε σχετικό άρθρο του Ελεύθερου Τύπου

Χαίρε, ω χαίρε Ελευθεριά...

Μολις πληροφορήθηκα από το μπλογκ του Νικου Ξυδάκη ότι χτες το απογευμα άνδρες της Αστυνομίας κατέφθασαν στους χώρους της Hellexpo, όπου παρουσιάζεται η γνωστή έκθεση των γκαλερί Art Athina. Oι αστυνομικοί, κατόπιν καταγγελίας πολιτευτή του ΛΑΟΣ, κατέσχεσαν βίντεο έργο της καλλιτέχνιδος Εύης Στεφανή (η οποια καταζητείται!) και συνέλαβαν τον διευθυντή της Art Athina Μιχάλη Αργυρού, κατηγορούμενο για παράβαση του νόμου περί ασέμνων και προσβολή συμβόλων του ελληνικού κράτους. Η επέμβαση της Αστυνομίας έγινε διότι, σύμφωνα με την καταγγελία και σύμφωνα με την αυτοψία και την κρίση των αστυνομικών, στο έργο παρουσιαζόταν πράξη αυνανισμού με φόντο τη γαλανόλευκη. Ηδη μαθαινω πως σε ενδειξη διαμαρτυρίας η art athina μεταφέρεται σε άλλο χωρο και γινεται κινηση να συνυπογραψουν το έργο καλλιτεχνες από όλους τους χωρους. Πιστευω να δεχτουν οσοι περισσότεροι γινεται. Oι υπογραφές ΕΔΩ.

το επίμαχο βιντεο εδώ (www.fantomas.gr)

Η αλλη πλευρα του Ζετεμ που λεγαμε...

Αμερικάνικα σίριαλ

Όσοι συχνάζουν στις πύλες της νέας οικιακής ψυχαγωγίας, είτε θα έχουν αντιληφθεί την αρρώστια, είτε θα έχουν θα έχουν εθιστεί στον ιό των αμερικανικών σίριαλ. Η έννοια σίριαλ για μένα ήταν για χρόνια συνώνυμη με θεάματα τύπου «τα Φιλαράκια», άντε και στη καλύτερη «Sex & the City». Μπορεί να χάζευα κανένα επεισόδιο στην τηλεόραση, αλλά ποτέ δεν θα καθόμουν να παρακολουθήσω μια ολόκληρη δραματική σειρά, ή κάποια σειρά δράσης. Πόσο μάλλον να την δανειστώ ολόκληρη από κάποιο βίντεο κλαμπ. Κάποια στιγμή άκουσα για το «Lost». Είδα μερικά επεισόδια κι αποφάσισα να δανειστώ τον πρώτο κύκλο. Αυτό ήταν! Έμεινα καθηλωμένος ένα ολόκληρο σαββατοκύριακο με τις ώρες.

Ήταν η αρχή μιας εξερεύνησης στο μαγικό κόσμο της αμερικανικής «ποιοτικής» τηλεόρασης. Η συνεχεία ήταν το εκπληκτικό δραματικό γουέστερν "Deadwood" ένα πραγματικό διαμάντι, κάθε επεισόδιο του οποίου βάζει κάτω σωρεία ταινιών του Χόλιγουντ, το συγκινητικό "Six Feet under", όπου μεσα από την ιστορία μιας οικογένειας εργολάβων κηδειών συντελείται μια ουσιαστικότατη σπουδή πάνω στο θάνατο και την κοινωνία, τα ψυχαγωγικά «CSI», «Prison Brake», ώσπου τελευταία κόλλησα στο "Carnivale" («Το Τσίρκο του Μυστηρίου»), όπου ενορχηστρώνεται αριστουργηματικά η αιώνια πάλη του Καλού και του Κακού μέσα από της περιπλανήσεις μιας παρέας τσιρκολάνων στην άγρια Αμερική του Μεσοπολέμου. To δε ζενερίκ ειναι από τα ωραιότερα που εχω δει ποτέ ειτε στο σινεμά είτε στην τηλεόραση