Sunday, August 8, 2010

Απόσπασμα απο το νεο βιβλιο (Ανοιξη 2011)

Και όσο αιφνίδια ήρθε, έτσι όλο αυτό το μπουρίνι εξανεμίζεται κι ο ρυθμός του δρόμου ξαναβρίσκει εκείνο το σταθερό, αναλλοίωτο τικ τακ του σφυριού που μετράει το χρονο, το χρόνο εκείνο όπου όλα τα παραπάνω δεν έχουν καμία σημασία, εκείνον όπου το μόνο πρότυπο μέτρησης είναι το ελάχιστο ρεύμα που εκπέμπει το σώμα όταν κάθεται σε μια καρέκλα, ή, αλλιώς, στη σύγχρονη ψηφιακή διάλεκτο, η ευρυζωνικότητα του παρόντος.

2 comments:

吳沛黃以富民 said...

善言能贏得聽眾,善聽才能贏得朋友。......................................................................

nikos said...

η εφεύρεση του χρόνου, ίσως η μεγαλύτερη ευλογία και παράλληλα δυστυχία του ανθρώπου, περιμένουμε συνέχεια